Hoe zit het met de mensenrechten in de mode-industrie?
Een dagje shoppen in Amsterdam. Winkel in, winkel uit. En thuiskomen met tassen vol kleding. Veel mensen zien het als een leuke bezigheid, sommigen noemen het zelfs hun hobby. Maar wat als die kleding door een 14-jarig meisje in India was gemaakt? Geen fijne gedachte, dat er elders op de wereld kinderen aan het werk zijn om onze kleding maken. Hoe groot is die kans?
Op 23 april 2013 legt journalist Nazmul Huda met zijn camera vast dat er scheuren zitten in de fundering van het gebouwencomplex Rana Plaza. De inspectie wordt ingeroepen en de ruim 5.000 textielarbeiders worden naar buiten gestuurd. Ze uiten zich ongerust over de scheur die is ontstaan in een van de pilaren; ze zijn bang en in paniek. Maar de fabriekseigenaar Sohel Rana denkt daar duidelijk anders over. Volgens hem is er slechts pleisterwerk van de muur gevallen en wordt het probleem binnen twee dagen opgelost. De ingenieur gaat ermee akkoord. De volgende ochtend, kort na 9 uur, wanneer de textielarbeiders weer achter hun naaimachines zitten, stort het acht verdiepingen hoge gebouw in.
Wat gebeurt er als je twee modebloggers naar Cambodja stuurt om ze een kijkje te laten nemen in de fabrieken waar hun kleding wordt gemaakt? In een serie webdocumentaires getiteld Sweatshop, is te zien hoe twee Zweedse bloggers zelf ervaren hoe het is om als textielarbeider in Cambodja te werken en te leven.
1134 doden, 2000 gewonden en nog altijd 200 vermisten. Het instorten van de Bangladese textielfabriek Rana Plaza staat daarmee in de boeken als de ergste ramp uit de geschiedenis van de kledingindustrie. Op 24 april is het precies drie jaar geleden dat ‘Rana Plaza’ de headlines haalde. Om te voorkomen dat een dergelijke ramp zich nogmaals voordoet, wordt van 18 tot 24 april wereldwijd aandacht gevraagd voor de omstandigheden in textielfabrieken onder het motto: ’Who made my clothes?’
Op 9 maart presenteerde de Sociaal Economische Raad (SER) het IMVO Convenant Duurzame Kleding en Textiel. Het initiatief moet zorgen voor verbetering van de arbeidsomstandigheden in de kleding- en textielsector. De voorzitter van het plan spreekt van een ‘enorme doorbraak’, maar de Schone Kleren Campagne, een organisatie die zich inzet voor betere arbeidsomstandigheden in de kledingindustrie, is minder enthousiast.
Hoewel maar weinig kledingmerken openheid van zaken geven als het gaat om de productie, moedigt deze Nederlandse onderneemster het juist aan een kijkje te komen nemen in haar naaiatelier in Tanzania. Skypen met een van de kledingmakers? Geen probleem. Live meekijken in het atelier? Ook dat is binnenkort mogelijk.
In deze drieluik neem ik je mee op reis naar verschillende landen. Van de fabrieken in Cambodja, Vietnam en China tot aan de schapenhouderijen in Australië en het hoofdkantoor in Amerika. Gaandeweg kom je alles te weten over de achtergronden van UGG. Vandaag deel III: De productie.
In deze drieluik neem ik je mee op reis naar verschillende landen. Van de fabrieken in Cambodja, Vietnam en China tot aan de schapenhouderijen in Australië en het hoofdkantoor in Amerika. Gaandeweg kom je alles te weten over de achtergronden van UGG. Vandaag deel II: Het materiaal.
In deze drieluik neem ik je mee op reis naar verschillende landen. Van de fabrieken in Cambodja, Vietnam en China tot aan de schapenhouderijen in Australië en het hoofdkantoor in Amerika. Gaandeweg kom je alles te weten over de achtergronden van UGG. Vandaag deel I: De ontstaansgeschiedenis.
Welke keurmerken zijn er voor kleding en waar staan die voor? Deze tool laat het zien.
behindmycloset 